Steve Howe

Steve Howe, gitarzysta Yes, urodził się 8 kwietnia 1947. Już od początku lat 60 obijał się w rozmaitych brytyjskich zespołach garażowych. Najbardziej z nich znany był chyba Tommorow, z którym udało się nagrać płytę (zgodnie z panującą w 1967 roku modą zawierała głównie psychodeliczne wprawki) oraz umiarkowanie popularnego singla "My White Bicycle". Utalentowanemu kompozytorowi i świtenemu technikowi dopiero zespół Yes dał możliwość spełnienia się. Howe grał w Yes w latach ich największego sukcesu, od 1970 do 1980. Po rozwiązaniu zespołu Howe dołączył do szalenie popularnej w latach 80 supergrupy Asia, z którą wytrzymał dwa pierwsze albumy. Następnie próbował swych sił w duecie ze Stevem Hacketem (w zespole GTR). Pod koniec lat 80 nawiązał współpracę z dawnymi kolegami z Yes (płyty ABWH i Union), w 1996 roku wrócił na stałe do zespołu. Oto jego solowe płyty:

1975	Beginnings	studyjna
	Utwory wokalne ("Australia") bywają chwilami nieznośne, ale o wartości albumu stanowią wspaniałe, instrumentalne klasyki Howe'a, takie jak "Beginnings" i "Ram". Na płycie pojawiają się muzycy Yes: Bruford, White i Moraz (m.in. w dowcipnym, zagadkowym "Lost Symphony", gdzie głos Steve'a jest wkomponowany wręcz perfekcyjnie).
1979	The Steve Howe Album	studyjna
	Bezwzględnie najlepsza solowa płyta artysty, doskonała pod każdym względem. Od przepięknych "All's a Chord" (z towarzyszeniem Patricka Moraza i Billa Bruforda) i "Surface Tension", po subtelne orkiestrowe aranżacje "Double Rondo" i "Concerto In D" (Vivaldi), każdy utwór na tym albumie jest najwyższej próby.
1991	Turbulence	studyjna
	Jedna z najbardziej przystępnych płyt Steve'a, pełna uroczych, zróżnicowanych melodii i brzmień. Niektóre tematy zostały wykorzystane na płycie "Union" grupy Yes.
1991	Guitar Player	studyjna
1993	The Grand Scheme of Things	studyjna
	Prawdopodobnie najmniej interesująca płyta pod względem kompozycyjnym. Nie należy jej polecać tym, którzy nie przepadają za wokalnymi popisami Steve'a. Mocny punkt albumu - "The Valley of Rocks".
1994	Not Necessarily Acoustic	koncertowa
	Pierwszy koncertowy album w dyskografii Steve'a. Zawiera niemal wszystkie najważniejsze i najpiękniejsze utwory - a te, których zabrakło, trafiły na płytę "Pulling Strings".
1994	Mothballs	archiwalna
	25 utworów wyciągniętych z tytułowej naftaliny. Nagrania zespołów Syndicats, In Crowd, Tomorrow i Bodast z lat 1964-69. Steve Howe gra rock-and-rolla... Z ciekawostek, psychedeliczny odlot "Revolution" (z grupą Tomorrow) i zalążek tematu "Würm" w piosence "Nether Street" (Bodast).
1996	Homebrew	archiwalna
	Archiwalia: alternatywne lub wczesne wersje wielu klasycznych kompozycji Howe'a znanych z jego płyt solowych, a także albumów firmowanych przez grupy Yes, ABWH, Asia i GTR. Nagrania o wartości głównie historycznej, w tym perełka: temat "For This Moment", który stał się częścią "Revealing Science of God".
1998	Quantum Guitar	studyjna
	Gęste, elektryczne brzmienia i kalejdoskop klimatów, wśród których często daje o sobie znać słabość Steve'a do amerykańskiej muzyki country. Kilka kompozycji z powodzeniem mogłoby trafić na współczesne płyty Yes, np. "Knights of Carmelite" czy przepiękny "Paradox".
1999	Pulling Strings	koncertowa
	Drugi album koncertowy. Tym razem Steve akompaniuje sam sobie z taśmy, co pozwala mu wykonać utwory wymagające współbrzmienia kilku głosów. Płyta warta polecenia choćby ze względu na obecność takich rzadkości jak "Rare Birds" i "My White Bicycle".
1999	Portraits of Bob Dylan	studyjna
	Steve spełnia swoje marzenie nagrywając własne aranżacje utworów Boba Dylana. Towarzyszy mu syn-perkusista i grono wokalistów, w tym Jon Anderson i Annie Haslam.
2000	Homebrew 2	archiwalna
	Dalszy ciąg archiwaliów - drugi zestaw utworów "domowej roboty" wydaje się nawet ciekawszy od pierwszego. Pierwowzory tematów "To Be Over" i "That, That Is" ilustrują wkład Steve'a w klasyczne kompozycje grupy Yes. A książeczki dołączone do obu płyt z serii "Homebrew" dowodzą, że Howe jest także zdolnym fotografikiem!
2001	Natural Timbre	studyjna
	Pierwszy całkowicie akustyczny album Howe'a, nagrany z towarzyszeniem m.in. skrzypiec. Wspaniała produkcja i piękne melodie, a na zakończenie śliczna, subtelna wersja "To Be Over".

Za powyższe oceny odpowiedzialny jest Marek Jedliński. Oceny nie są zatem, (jak to było w przypadku Andersona i Yes) wynikiem głosowania.

Wiemy, że w Polsce jest wielu zawołanych fanów Howe'a - liczymy na Wasze recenzje i artykuły!